Καίτη Καρβούνη Γκατζή:”Δυνάμει είμαστε όλοι ποιητές”

Με αφορμή την παγκόσμια μέρα ποίησης 21 Μαρτίου δημοσιεύουμε απόσπασμα από ομιλία της Καίτης Καρβούνη - Γκατζή στο Π.Π.Ι.Ε.Δ της Νέας Φιλαδέλφειας 21/9/2016

147

…Στα χρόνια της αθωότητας, όταν ήμασταν παιδιά, είχαμε την τύχη κατά κάποιο τρόπο να γευτούμε την ευδαιμονία που απορρέει από τη γοητεία και τη μαγεία της ποίησης. Η ποίηση κατείχε εξέχουσα θέση σε πολλά παιγνίδια μας, έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση και στην εκτέλεση τους, της πιστωνόταν ένα σημαντικό μερίδιο του ευχάριστου, επιτυχημένου αποτελέσματος των παιχνιδιών, που ήταν άλλωστε και το εφαλτήριο για την επανάληψή τους.

Στα παιδικά μας χρόνια υπήρξαμε ποιητές! Τα παιγνίδια μας ήταν εκτός πεδίου βολής ενός αυστηρού modi vivendi, δεν έπεφτε επάνω τους η λογοκριτική διάθεση των μεγάλων και εμείς, μικρά παιδιά, ήμασταν ελεύθεροι δημιουργοί. Αφήναμε ελεύθερη την εσωτερική μας διάθεση να εκφραστεί. Αυθόρμητα βαφτίζαμε τα παιγνίδια μας ο καθένας στη δική του κολυμπήθρα των εντυπώσεων, των επιθυμιών, της φαντασίας και τα ντύναμε με τις προσωπικές μας ιδιαιτερότητες. Κανείς δε μας επέκρινε, όταν «ποιητική άδεια»: Βάφαμε τους ήλιους πράσινους, κόκκινους, μαύρους… Υψώναμε τον πατέρα μας πάνω από τις βουνοκορφές. Κάναμε το παπούτσι μας καράβι και το πάτωμα φουρτουνιασμένη θάλασσα. Συνομιλούσαμε τη νύχτα με τις σκιές στον τοίχο πλάι στο κρεβάτι μας.

Με το πέρασμα των χρόνων η παιδική ηλικία έγινε ανάμνηση και νοσταλγία. Το παιγνίδι με την ποίηση υποτιμήθηκε, κλονίστηκε και παραμελήθηκε σε μεγάλο ποσοστό. Η ελεύθερη ψυχική έκφραση και η ελεύθερη προβολή του συναισθηματικού κόσμου, που αποτελούν χαρακτηριστικά του ποιητικού παιδικού παιγνιδιού, προξενούσαν πλέον ιδιαίτερη ανασφάλεια και φόβο σε πολλούς ενήλικες! Η συμπεριφορά των ενηλίκων εναρμονίστηκε με τις επιλογές και τους κανόνες του κοινωνικού καθωσπρεπισμού!

Η ποίηση είναι μια ασβέστη, μικρή, επαναστατική φλόγα. Βρίσκεται σε στωική ετοιμότητα, καίει σταθερά δίπλα και μέσα στον καθένα μας περιμένοντας εμείς να προβούμε στο πρώτο βήμα της επανασύνδεσης μαζί της, να της πιάσουμε το χέρι, να μας φωτίσει και να μας οδηγήσει στον κόσμο της δικής της γοητείας, στην ποιητική ευδαιμονία, που γευτήκαμε, όταν ήμασταν παιδιά.

Γιατί δυνάμει είμαστε όλοι ποιητές!
Στο ποιητικό παιγνίδι των ενηλίκων θα χρειαστούμε τρία πράγματα. Τα δύο είναι εύκολα. Το τρίτο παρουσιάζει δυσκολίες. Το μολύβι και το χαρτί είναι τα εύκολα. Η τόλμη να εκτεθούμε είναι το δύσκολο.-

BAL MASQUÉ

Από τη συλλογή της Καίτης Καρβούνη- Γκατζή
«Φρυκτωρίες στον δρόμο της ποίησης», 2019.

Τελείωσε το bal masqué
της μαύρης φορεσιάς.
Τα φώτα χαμήλωσαν
για της αποκάλυψης την ώρα
και οι μάσκες σκόρπισαν
στις γωνίες περισυλλογής.
Το σπίτι γέμισε σκιές,
κουβάρια χάρτινα
χαμένων ποιητών,
άχρωμα, ανέκφραστα,
μονοκύματα οράματα.

Το φως άνοιξε τα παράθυρα.

Στο ξέφωτο του δάσους
ξάπλωσε η αλήθεια
χωρίς το αντιηλιακό.
Η πρόκληση του στήθους
χωρίς δεσμούς συστολής
ξεθάρρεψε την πένα της γραφής.

Καίτη Καρβούνη-Γκατζή
Φιλόλογος- Λογοτέχνης