Στέλιος Αλεπουδέας: Το ελληνικό κράτος έχει επιλέξει να μην στηρίζει το σχολικό αθλητισμό

881

Γνώρισε το χάντμπολ από τύχη, όπως περιγράφει ο ίδιος, αλλά το αγάπησε από επιλογή και συνέβαλε, χωρίς αμφιβολία, στο να γράψει ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας τη δική του, μεγάλη ιστορία, στο χώρο.  

Ο έμπειρος τεχνικός Στέλιος Αλεπουδέας, που μετρά 42 χρόνια ενασχόλησης με το χάντμπολ, ως αθλητής αλλά και ως προπονητής, μίλησε στο anazitisinews. gr για το χθες και το σήμερα του αθλήματος, για την ελπίδα που εμπνέουν οι νέοι αθλητές, αλλά και για την «πονεμένη» ιστορία του σχολικού αθλητισμού, λόγω των διαχρονικών κακών επιλογών του ελληνικού κράτους.  

Πώς προέκυψε η ενασχόλησή σας με το χάντμπολ, με ένα άθλημα που δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στη χώρα μας;

Σ.Α.: Τότε το χάντμπολ ήταν στο ξεκίνημά του, ήταν κάτι καινούριο και θέλαμε να το γνωρίσουμε. Στην Γ΄ Γυμνασίου, θυμάμαι, μας έδειξε ο γυμναστής μας πώς παιζόταν… με τη μπάλα του βόλεϊ παίζαμε βέβαια. Το 1979 είχε τελικό πρωταθλήματος Ελλάδας, είχε φτάσει ο Ιωνικός στον τελικό και έπαιζε με τον Αμύντα. Είχαμε έρθει ως μαθητές να δούμε τον αγώνα. Μου άρεσε. Αυτό ήταν το πρώτο έναυσμα. Εκείνη την εποχή, ο Τάσος Δανήλος, «πατριάρχης» του χάντμπολ στη Φιλαδέλφεια και από τα πιο σημαντικά πρόσωπα του χάντμπολ στον ελληνικό χώρο, προσκαλούσε παιδιά για να φτιάξει ομάδες. Πήγανε οι φίλοι μου, μου το είπανε και έτσι πήγα και ‘γω. Ήμασταν όμως στην Α΄ Λυκείου και όταν ξεκίνησαν τα σχολεία, οι φίλοι μου σταμάτησαν. Εγώ ήμουνα ο μοναδικός που συνέχισε. Στις αλάνες, όταν παίζαμε ποδόσφαιρο, έμπαινα τερματοφύλακας, έτσι και στον Ιωνικό, με έβαλαν στο τέρμα. Έτσι ξεκίνησα.

Τι ήταν αυτό που σας κέρδισε στο χάντμπολ;

Σ.Α.: Είναι ομαδικό παιχνίδι με πολλές εναλλαγές, από την άμυνα στην επίθεση, από τα γκολ, από τη σωματική επαφή… όταν δε έπαιξα τερματοφύλακας, μου άρεσε που ήμουνα ο τελευταίος που έπρεπε να σώσει την κατάσταση. Πολύ σημαντικό αυτό και με κράτησε. Μπορούσα να ανταποκριθώ κιόλας. Ο Τάσος ο Δανήλος μου έδειξε εμπιστοσύνη. Από το δεύτερο κιόλας χρόνο, το 1980, δεν έκανα προπονήσεις μόνο με τους συνομήλικούς μου, αλλά και με την αντρική ομάδα. Κι αυτό μου έδωσε ένα παραπάνω κίνητρο.

Η συμμετοχή μου στις εθνικές ομάδες με έδεσε ακόμα περισσότερο με το άθλημα. Παράλληλα το κλίμα στον Ιωνικό ήταν πάρα πολύ καλό. Οι …παλιοί μας υποδέχονταν και μας κρατούσαν με τη συμπεριφορά τους. Είχαμε φτιάξει ένα κλίμα καταπληκτικό στην ομάδα. Και αυτό απεικονιζόταν και στα αποτελέσματα που έφερνε τη δεκαετία του ’80 ο Ιωνικός. Μεσουρανούσε. Είχα βάλει και ‘γω το λιθαράκι μου σ’ αυτή την ιστορία, και αυτό ήταν ένα πολύ ωραίο συναίσθημα. Ο Ιωνικός μας έδωσε τη δυνατότητα να κάνουμε πράγματα που, με άλλες επιλογές, δεν θα τα είχαμε βιώσει. Ταξίδια και στο εξωτερικό, συμμετοχή στην Εθνική Ομάδα, φίλους σε όλη την Ελλάδα. Μια διαδικασία που με κοινωνικοποίησε πάρα πολύ και είναι πολύ ευχάριστο. Ακόμα και τώρα έχουμε κρατήσει σχέσεις μακροχρόνιες με ανθρώπους που «σφαζόμασταν» στο γήπεδο. Βρίσκω φίλους όπου κι αν πάω.

Ο Ιωνικός σας έδωσε την ευκαιρία και του αθλητή και του προπονητή… πώς θα περιγράφατε αυτή την εμπειρία;

Σ.Α.: Ήταν κάτι που άξιζε και το έζησα. Ήμουνα σε μια ομάδα που ήταν στο επίκεντρο του χάντμπολ στην Ελλάδα. Ήταν η ομάδα που είχε τραβήξει όλα τα βλέμματα του χάντμπολ επάνω της. Ήμουνα μέλος αυτής της ομάδας, έβαλα το λιθαράκι μου… Ήταν μια ευτυχής συγκυρία. Αισθάνθηκα ότι μεγάλωσα μαζί με την ομάδα.

Στον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό δεν έχεις συμβόλαιο με την επιτυχία. Καταθέτεις αυτό που μπορείς και στο τέλος κάνεις ταμείο

Θεωρείτε ότι το κλίμα αυτό που περιγράφετε στον Ιωνικό είχε να κάνει κυρίως με την εποχή του; Λειτουργούν έτσι οι ομάδες σήμερα;

Σ.Α.: Το κλίμα αυτό είναι πολύ σημαντικό για την επιτυχία μιας ομάδας. Στην εποχή μας βέβαια δεν φτάνει μόνο αυτό το στοιχείο, σήμερα είναι και το οικονομικό πολύ σημαντικό. Μπορεί να έχεις το καλύτερο κλίμα στην ομάδα, αλλά αν το budget σου είναι μικρό και ο αντίπαλος παίζει με εκατομμύρια, η διαφορά δεν καλύπτεται. Εκείνη την περίοδο όμως, το κλίμα στον Ιωνικό, ήταν ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία.

Νιώθετε ότι τα χρόνια αυτά στον Ιωνικό ήταν τα πιο σημαντικά της πορείας σας;

Σ.Α.: Αυτό που κάνω κάθε φορά, προσπαθώ να είναι το πιο σημαντικό, τη στιγμή που γίνεται. Κάνεις τη δουλειά σου, προσπαθείς να πετύχεις, σου ανοίγουνε δρόμοι, κλείνουνε δρόμοι, πάντα προσπαθείς για το καλύτερο. Στον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό δεν έχεις συμβόλαιο με την επιτυχία. Καταθέτεις αυτό που μπορείς και στο τέλος κάνεις ταμείο.

Νοσταλγείτε κάτι από το παρελθόν;

Σ.Α.: Όταν έπαιζα στο γήπεδο… Σήμερα δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα κάτσω τέρμα και θα μου σουτάρουν. Οι ταχύτητες είναι ασύλληπτες. Βλέπω τους τερματοφύλακες στους αγώνες και λέω, «δεν γίνεται»… Το σκέφτομαι, θα μπορούσα να πω, αλλά δεν  μπορεί να γίνει.

Περισσότερο από 30 χρόνια τεχνικός χάντμπολ… βλέπετε αλλαγές στο έμψυχο υλικό, στα παιδιά που προπονείτε;

Σ.Α.: Ειδικά όταν φτάνουμε στις προπονήσεις εθνικών ομάδων, αυτό που παρατηρώ είναι ότι τα παιδιά είναι πολύ πιο συγκροτημένα και πολύ πιο προετοιμασμένα…

Για ποιο πράγμα προετοιμασμένα, για τον πρωταθλητισμό, για τις δυσκολίες, για τον ανταγωνισμό;

Σ.Α.: Ναι, σήμερα τα παιδιά δεν έρχονται στο χάντμπολ όπως ξεκινήσαμε εμείς, ως αποτέλεσμα μιας τυχαίας επιλογής. Σήμερα κάνουν μια συνειδητή επιλογή. Τα παιδιά αυτά έχουν δουλέψει, δουλεύουνε, είναι ψαγμένα, προσπαθούν να μαθαίνουν πράγματα. Έχουν άλλες παραστάσεις από αυτές που είχαμε εμείς. Ξεκινάνε από πολύ καλύτερη αφετηρία σε σχέση με μας, και στα σωματικά τους χαρακτηριστικά – έχουμε τερματοφύλακες 2 μέτρα και εμείς λέγαμε με 1.84 μ. ότι είμασταν ψηλοί- και στο επίπεδο της προπόνησης. Υπάρχουν παιδιά, παρότι το χάντμπολ δεν είναι από τα πιο δημοφιλή αθλήματα, που αν δουλευτούν σωστά και δείξουν ενδιαφέρον, μπορούν να πάνε το άθλημα παρακάτω.

Το γεγονός ότι τα παιδιά είναι σήμερα πιο “ψαγμένα” κάνει μάλλον το το έργο σας πιο εύκολο, αλλά σίγουρα απαιτεί και περισσότερα πράγματα από σας…

Σ.Α.: Έτσι είναι, και εμείς, ως προπονητές, πάντα διαβάζουμε και πάντα μαθαίνουμε. Βελτιώνω διαρκώς τις προπονήσεις, το ασκησιολόγιο μου…

Πώς προπονείται ένα προπονητής;

Σ.Α.: Διαβάζοντας… Πρόσφατα ολοκληρώθηκε ένας κύκλος εκπαίδευσης υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας για την απόδοση του διπλώματος σε προπονητές, το master coach Rinck Convention. Συμμετείχαν 60 άτομα από όλη την Ελλάδα και εγώ μεταξύ αυτών. Είναι ένα σημαντικό βήμα για όλους του Έλληνες προπονητές, μιας και μας δίνει τη δυνατότητα να είμαστε στους πάγκους ομάδων σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Είναι ένα επιπρόσθετο εφόδιο. Το να μαθαίνεις και να παρακολουθείς τις εξελίξεις είναι μια διαδικασία διαρκής.  

Έχετε κάποιο «μότο» για τους αθλητές σας;

Σ.Α.: Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο. Αλλά λέω συνήθως, ότι στη ζωή πρέπει να προσπαθείς, να ξεπερνάς τον εαυτό σου έστω λίγο κάθε φορά.

Η μεγάλη επιτυχία της Εθνικής Ομάδας χάντμπολ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας και την αμέσως επόμενη χρονιά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Τυνησίας, όπου κατέκτησε και στις δύο περιπτώσεις την 6η θέση, δεν «κεφαλοποιήθηκε» στη συνέχεια… που οφείλεται αυτό;

Σ.Α.: Οι παράγοντες είναι πολλοί. Δεν δόθηκε το ανάλογο ενδιαφέρον. Οι παίκτες που συμμετείχαν σε αυτές τις δύο ομάδες, δεν αντικαταστάθηκαν σταδιακά. Έφτασαν σε ένα σημείο που δεν μπορούσαν να αποδώσουν πλέον στο γήπεδο. Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια, παρότι δεν έχουμε δει ακόμα τα επιθυμητά αποτελέσματα. Αλλά ευελπιστώ ότι υπάρχει το υλικό να το πετύχουμε. Ας μην ξεχνάμε, όμως, ότι είναι πολύ δύσκολος ο ανταγωνισμός, χωρίς αυτό να είναι άλλοθι, γιατί το χάντμπολ είναι πολύ διαδεδομένο άθλημα στην Ευρώπη. Πρέπει να ξεπεράσεις πάρα πολλές ομάδες, για να φτάσεις σε μια κορυφαία διοργάνωση. Η ουσία είναι ότι δεν πετύχαμε στο χάντμπολ αντίστοιχα πράγματα με το μπάσκετ, μετά το πρωτάθλημα του ’87. Υπάρχει μια δυσκολία με τα γυμναστήρια, πολλά από τα οποία φτιάχνονται χωρίς τις προδιαγραφές για χάντμπολ. Χρειάζεται και οικονομική στήριξη προς την Ομοσπονδία, για να μπορέσει η ομάδα να ταξιδέψει στο εξωτερικό και να δοκιμαστεί σε ακόμα περισσότερα φιλικά. Κυρίως πρέπει να δουλέψουμε εμείς οι άνθρωποι του χάντμπολ για να ξεπεράσουμε αυτές τις δυσκολίες.

Ίσως θα έπρεπε να γίνεται κάποια δουλειά και στα σχολεία… Που βρίσκεται σήμερα ο σχολικός αθλητισμός στην Ελλάδα;

Σ.Α.:  Είναι τραγική ιστορία… δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Είναι μια επιλογή που έχει κάνει το ελληνικό κράτος να μην στηρίξει το σχολικό αθλητισμό. Έχει εκχωρήσει όλες τις δράσεις του σχολικού αθλητισμού στα σωματεία, τα οποία πληρώνουν οι γονείς. Θες γιατί τα σχολεία μας δεν έχουν τις υποδομές, θες γιατί υπήρχε η κεντρική κατεύθυνση να στρέψουν τα παιδιά και τους γονείς προς τα σωματεία, πάντως δεν υπάρχουν οι συνθήκες για να λειτουργήσει ουσιαστικά ο σχολικός αθλητισμός. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος. Γιατί οι επιλογές που κάνουν τα παιδιά στο άθλημα είναι τυχαίες… πήραμε, για παράδειγμα το ευρωμπάσκετ, πάνε όλοι στο μπάσκετ. Γίνεται μια επιτυχία στην άρση βαρών, το ίδιο.. Πήρε η Σακοράφα το χρυσό, στείλαμε στα σχολεία ακόντια… απορίας άξιο τι να τα κάνουν τα παιδιά. Δεν έχουν επιλέξει, το σχολείο να δείξει στα παιδιά όλα τα αθλήματα και ο γυμναστής να δει που έχει το κάθε παιδί κλίση και να το κατευθύνει προς τα ‘κεί. Αυτό που γίνεται είναι τελείως λάθος. Γι’ αυτό έχουμε και τυχαία αποτελέσματα στον αθλητισμό.  Γι’ αυτό έχουμε και παχύσαρκα παιδιά. Διαχρονικό βέβαια πρόβλημα, το οποίο, δεν νομίζω, ότι πρόκειται να αλλάξει.

 

Who is who

O Στέλιος Αλεπουδέας γεννήθηκε στην Καλλιθέα, αλλά μεγάλωσε στη Χαλκηδόνα και στις αλάνες της Φιλαδέλφειας. Η ενασχόλησή του με το χάντμπολ ξεκίνησε στον Ιωνικό Ν.Φ το 1979. Στο θρυλικό σωματείο της Νέας Φιλαδέλφειας αγωνίστηκε έως το 1993 ενώ εκεί ξεκίνησε και την προπονητική του καριέρα, το 1989, με τα μικρότερα παιδιά. Είχε ήδη πάρει το πτυχίο του από το ΤΕΦΑΑ Αθήνας (1987). Πέρα από τον Ιωνικό αγωνίστηκε επίσης με τις ομάδες των Βριλησσίων, του Λεωνίδα Αγίων Αναργύρων και του Ολυμπιακού Κερατσινίου. Από το 1997 «κρέμασε» οριστικά τα παπούτσια του αθλητή και συνέχισε ως τεχνικός του χάντμπολ σε πολλές ανδρικές ομάδες (ΑΕΚ, Ιωνικός Ν.Φ., ΑΕ Χαλανδρίου, Λεωνίδας Αγίων Αναργύρων, Ηλυσιακός) αλλά και στην Εθνική Ομάδα, μετρώντας συνολικά 16 συμμετοχές. Στις εθνικές ομάδες ανδρών, νέων και εφήβων υπηρέτησε επίσης ως ομοσπονδιακός προπονητής, από το 2006. Τα τελευταία χρόνια, ο Στέλιος Αλεπουδέας συνεχίζει την καριέρα του ως ομοσπονδιακός προπονητής υπεύθυνος στα κλιμάκια παμπαίδων, παγκορασίδων και στα κλιμάκια για τερματοφύλακες.