Αλέκος Γούλας: Η πολιτική απορρύθμισης και η εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης

94

Η παραμονή στο κυβερνητικό σχήμα της παρούσας πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας καθόλου δεν μας εντυπωσίασε. Ο ανασχηματισμός που πριν λίγο ανακοινώθηκε αποτελεί επιβράβευση της αταλάντευτης πολιτικής απορρύθμισης του χώρου της εκπαίδευσης και εκποίησης του δημόσιου αγαθού της Παιδείας προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων. Μιας πολιτικής που προφανώς θα συνεχιστεί, όπως θα συνεχιστεί και η επιλογή της αποφυγής ουσιαστικού διαλόγου με τους εκπροσώπους της κοινωνίας και της εκπαιδευτικής κοινότητας (εξαιρουμένων, φυσικά, των επιχειρηματιών της εκπαίδευσης, για τους οποίους οι θύρες του Υπουργείου είναι διαρκώς ανοιχτές).

Ανατρέχοντας στις κύριες στιγμές του νομοθετικού έργου της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, ξεχωρίζει κανείς τις ακόλουθες επιλογές που έχουν καταδικαστεί από την κοινή γνώμη αλλά και από όλη την εκπαιδευτική κοινότητα:

  • Ξεκινώντας από την πιο πρόσφατη επιλογή, αυτή της εφαρμογής της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, μιας χειρουργικής μεθόδου που παραδίδει 40.000 παιδιά στα νύχια των ιδιοκτητών των ανεξέλεγκτων Κολλεγίων και ΙΕΚ (οι οποίοι άλλωστε επέβαλαν την ΕΒΕ) και που προκάλεσε την έντονη αντίδραση του κόσμου της εργασίας με την Πρωτοβουλία για την Παιδεία Εργατικών Κέντρων και ΟΙΕΛΕ.
  • Την ισοτίμηση των πτυχίων των εντελώς ανεξέλεγκτων Κολλεγίων με αυτά των δημόσιων πανεπιστημίων. Το όνειδος της ουσιαστικής κατάργησης των Κοινωνικών Επιστημών και της Καλλιτεχνικής Παιδείας από το ωρολόγιο πρόγραμμα που προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
  • Την επιβολή της αστυνομοκρατίας στο χώρο των Πανεπιστημίων αντί του ουσιαστικού διαλόγου και της εξεύρεσης λύσεων με βάση βέλτιστες διεθνείς πρακτικές για την καταπολέμηση φαινομένων βίας και αυθαιρεσίας.
  • Τη δραματική μείωση της χρηματοδότησης των ΑΕΙ. Το φιάσκο των ηλεκτρονικών εκλογών και της εφαρμογής της αξιολόγησης σχολικών μονάδων χωρίς σοβαρό προγραμματισμό και εν μέσω πανδημίας που βρήκε κάθετα αντίθετη τη συντριπτική πλειονότητα των εκπαιδευτικών.
  • Την επιβολή καμερών στις τάξεις κατά παραβίαση κάθε εγχώριου και διεθνούς κανονισμού για την προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.
  • Τα ελλιπή μέτρα και την απουσία συγκροτημένου εκπαιδευτικού πρωτοκόλλου για τη λειτουργία των σχολείων σε συνθήκες πανδημίας.
  • Τη νομιμοποίηση της απλήρωτης παιδικής εργασίας στο πλαίσιο της μεταγυμνασιακής μαθητείας.

Η παραμονή στο κυβερνητικό σχήμα της παρούσας πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας νομιμοποιεί επιπλέον την εφαρμογή μιας ακραίας ιδεοληπτικής πολιτικής στο χώρο της Παιδείας. Μιας πολιτικής που έχει στον πυρήνα της τη μετατροπή του εκπαιδευτικού αγαθού σε προνόμιο για λίγους εις βάρος του κοινωνικού συμφέροντος, του μέλλοντος της νέας γενιάς, των ανθρώπινων και εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζόμενων στο χώρο της Παιδείας.

Την επιστροφή στο προ 1964 (της μεταρρύθμισης Παπανούτσου-Παπανδρέου) δυστοπικό παρελθόν, όπου χιλιάδες νέοι, στερημένοι από το αγαθό της γνώσης και της πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση και στις καλές θέσεις εργασίας, μετανάστευαν μαζικά στο εξωτερικό ή εργάζονταν υπό κάκιστες εργασιακές συνθήκες.

 

Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ