Αχιλλέας Σταματιάδης: Από παιδί έλεγα «δεν με πονάει ο πόνος»

1587

Το νέο παγκόσμιο ρεκόρ στα 200μ. κατηγορίας Τ43 στάθηκε η αφορμή για να μιλήσουμε με τον 29χρονο σπρίντερ Αχιλλέα Σταματιάδη, που χρωστάει το μικρό του όνομα στο εκ γενετής πρόβλημα στα δυο του πόδια και ιδιαίτερα στην φτέρνα του δεξιού του ποδιού. Μια γενετική ανωμαλία και ένα σοβαρό ιατρικό λάθος τον υποχρέωσαν σε 12 χειρουργεία και πολυετή αγώνα για μια καλύτερη ποιότητα ζωής, αλλά δεν έκαμψαν την λαχτάρα του να περπατήσει, να τρέξει, να ζήσει.

Στο anazitisinews.gr μίλησε για όσα κουβαλάει στις βαλίτσες του μετά από μια τέτοια συμπυκνωμένη εμπειρία ζωής, για τον παραθλητισμό, που έχει μπει στη ζωή του τα τελευταία 5-6 χρόνια, και μοιράστηκε μαζί μας τα μελλοντικά του σχέδια, τις σκέψεις του για τον πόνο, την ευτυχία και βέβαια για την πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε, τη Φιλαδέλφεια.

Αχιλλέα, πάλεψες πολλά χρόνια όχι μόνο με μια γενετική ανωμαλία, αλλά και με ένα σοβαρό ιατρικό λάθος που σε ταλαιπώρησε πολύ. Πώς το διαχειρίστηκες όλο αυτό;

Είναι μια κατάσταση που την αντιμετωπίζω χρόνια και τη βελτιώνω. Από μικρό παιδί προσπαθούσα να επέμβω όταν πονούσα αλλά τις υπόλοιπες περιόδους της ζωής μου ήμουνα πολύ ενεργό παιδί. Έπαιζα την μπάλα μου, έτρεχα, έκανα ό,τι μπορούσα. Βέβαια προσαρμοζόμουν πάντα στο πως θα περπατάω και πως θα οργανώνω τις δραστηριότητες μου, γιατί μπορεί τη μια μέρα να έπαιζα μπάλα αλλά την επόμενη πόναγαν τα πόδια μου σε βαθμό που δεν μπορούσα να περπατήσω, επέλεγα όμως να το κάνω. Προτιμούσα να παίξω και ας θυσίαζα την επόμενη μέρα.

Η προσαρμοστικότητα είναι βασικό κομμάτι του όλου προβλήματος

Η παιδική σου ηλικία λοιπόν δεν διέφερε από των συνομηλίκων σου….

Ναι, και μπορώ να πω ότι οι γονείς μου και οι φίλοι μου δεν με αντιμετώπισαν ποτέ ως ΑμεΑ, ούτε εγώ το είχα στο μυαλό μου έτσι. Απλά έπρεπε να προσέχω ή να κάνω τα πράγματα με το δικό μου τρόπο. Η προσαρμοστικότητα είναι βασικό κομμάτι του όλου προβλήματος. Μετά τα χειρουργεία, ας πούμε, όταν είχα γύψο, δεν μπορούσα να μπουσουλίσω, καθόμουνα στον κώλο μου και σερνόμουνα με τα χέρια και πήγαινα όπισθεν. Κουνιόμουνα. Δεν ήθελα να μην κουνιέμαι, έβρισκα τον τρόπο μου ανέκαθεν.

Μ’ αυτές τις δυσκολίες ωστόσο κατάφερες να περάσεις τη δοκιμασία των πανελλαδικών, να περάσεις στο Πολυτεχνείο και μάλιστα με βαθμολογία που σε ανέδειξε στον καλύτερο μαθητή σε όλη τη Φιλαδέλφεια….

Χωρίς να θέλω να εξιδανικεύσω, η Γ’  Λυκείου ήταν από τις καλύτερες χρονιές μου. Είχα το πρόγραμμά μου, τους στόχους μου όπως και όλη η παρέα μου, είχα τη στήριξη της οικογενείας μου -εννοώ ότι δεν είχα καθόλου πίεση- και έτσι δεν πιέστηκα καθόλου και το ευχαριστήθηκα πολύ. Πήγα χωρίς άγχος. Όλη τη χρονιά έλεγα «κάνε όσα περισσότερα λάθη μπορείς για να το καλύψεις από παντού». Ήξερα ότι το σημαντικό είναι τι θα γίνει τη στιγμή που θα γράψω. Και μου βγήκε… όταν έγραφα ένιωθα ατρόμητος.

Σαν να μην σε απασχόλησε το πρόβλημα με τα πόδια σου όλο αυτό το διάστημα…

Από την Δ΄ Δημοτικού μέχρι να τελειώσω το σχολείο, πράγματι δεν ασχολήθηκα με το πόδι μου. Όταν τελείωσε το σχολείο, τα προβλήματα έγιναν περισσότερα. Ο πόνος  ήταν τέτοιος που δεν ήταν θέμα αν μπορώ να τον ελέγξω, πάταγα το πόδι μου και μου το πέταγε πίσω. Άρχισα να ψάχνω, πήγα σε πολλούς γιατρούς και οι περισσότερες γνώμες που άκουσα ήταν «δεν μπορείς να το αποφύγεις, θα είσαι κουτσός». «Απορώ πώς περπατάς μέχρι τώρα». Και εγώ έφευγα με τη σκέψη ότι δεν είναι η λύση να κουτσαίνω, πίστευα ότι θα τη βρω την άκρη. Τελικά μου έρχεται η πληροφορία «πρέπει να πας στη Σουηδία που είναι η Μέκκα της ορθοπεδικής». Μου πήρε δύο – τρία χρόνια, αλλά τελικά βρήκα το γιατρό στη Σουηδία, μέσω ενός γιατρού στην Ελλάδα που χειρουργούσε και στη Σουηδία. Αυτός ο γιατρός κατέληξε να είναι ο σωτήρας μου. Όταν μπήκα στο γραφείο του, αφού με εξέτασε, με ρωτάει «γιατί ήρθες εδώ, τι θέλεις», και γω τελείως προβοκατόρικα του λέω, «θέλω να παίζω ποδόσφαιρο». Εκείνος γέλασε με αυτοπεποίθηση. Του άρεσε. Κανονίσαμε το χειρουργείο για δύο μήνες μετά, γνωρίζοντας ότι είναι το τελευταίο που μπορώ να κάνω. Τεράστιο χειρουργείο, πάνω από 12 ώρες…

Ποδόσφαιρο μπορεί να μην παίζεις, τρέχεις όμως και κάνεις και παγκόσμιο ρεκόρ…. Πώς έφτασες ως εδώ;

Βασικά μου φαινόταν ότι δεν αρκούσαν οι φυσικοθεραπείες και άρχισα να ψάχνω να βρω ομάδα να κάνω θεραπευτική κολύμβηση, για να έχει λίγο ανταγωνισμό, για να μπω με μεγαλύτερη ένταση στην αποθεραπεία μου. Και ψάχνοντας ομάδα, συνάντησα από σύμπτωση -μετακόμισε η γιαγιά του στην πολυκατοικία μας- το σημερινό προπονητή μου, τον Άρη Μαυρόπουλο, και την ομάδα του «Καστελλάνοι». Ταίριαξαν τα χνώτα μας. Ξεκίνησα δοκιμαστικά, ενώ κούτσαινα, να κολυμπάω και μου προτείνει ο Άρης να μπω στην αγωνιστική ομάδα. Με προπονήσεις μια φορά την εβδομάδα στην αρχή, μετά δύο, παίρνω μέρος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης ΑμεΑ και κερδίζω τις πρώτες διακρίσεις. Στη συνέχεια ο Άρης μου πρότεινε να μπω και στην ποδηλασία για να δώσω στο πόδι μου λίγο περισσότερη δουλειά και εγώ αρχίζω να τον πιέζω να μπω στο τρέξιμο.

Να τον πιέζεις;

Ο προπονητής μου ήταν επιφυλακτικός στην αρχή. Δεν ήθελε να το ρισκάρουμε να κάνουμε ζημιά στο πόδι τη στιγμή που φαινόταν να πηγαίνει καλά. Και κει πάλι ταιριάξαμε, γιατί εγώ είμαι ικανός να πιέζω την κατάσταση μέχρι του σημείου του αυτοτραυματισμού ενώ εκείνος με προστατεύει.

Και κάπως έτσι μπαίνεις για τα καλά στον παραθλητισμό…

Έφτασα στο σημείο να κάνω μέχρι και εννιά προπονήσεις την εβδομάδα. Έξι στις επτά μέρες και τρεις από αυτές διπλές, συνδυάζοντας κολύμβηση, ποδηλασία και τρέξιμο. Στόχος μου ήταν να μπορώ να συμμετέχω στο αγώνισμα του τριάθλου ή παρατριάθλου εν προκειμένω. Ο παραθλητισμός έχει πολλές κατηγορίες. Στον στίβο πχ, η Τ43 που είμαι εγώ, περιλαμβάνει αθλητές με σημαντικό πρόβλημα κίνησης και στα δύο πόδια κάτω από το γόνατο, ενώ εγώ έχω και μερικό πρόβλημα κίνησης στα χέρια το οποίο συνυπολογίζεται αλλά χωρίς ιδιαίτερη βαρύτητα. Είναι πλέον ξεχωριστή κατηγορία από τους αθλητές που έχουν προσθετικά μέλη. Προς το παρόν η κατηγορία μου δεν έχει ιδιαίτερη συμμετοχή, ούτε στην Ελλάδα, ούτε παγκόσμια. Αν είχε συμμετοχή, πιθανώς με το παγκόσμιο ρεκόρ να ήμουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο παραθλητισμός όμως μ΄ αρέσει στον βαθμό που με αφορά, δεν έχει ντόπινγκ, δεν είναι τόσο ανταγωνιστικός, είναι πιο αγνός.

Στην Ελλάδα είμαι μοναδικός στην κατηγορία μου, άμα είμαι και στον κόσμο δεν το ξέρω, αλλά παραείναι μοναξιά για έναν πλανήτη ολόκληρο

Υποθέτω ότι σου λείπει όμως ένας μεγαλύτερος ανταγωνισμός στην κατηγορία σου…

Ναι, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν με ενδιαφέρει ότι βγαίνω πρώτος σε σχέση με άλλους, με ενδιαφέρει να βγαίνω μπροστά για τους άλλους, να επικοινωνώ με κάποιον άλλον στον κόσμο που μπορεί να έχει παρόμοια προβλήματα με τα πόδια του και να του λέω, «φίλε μου κοίτα να δεις που γίνεται και σε προσκαλώ, έλα να δούμε που μπορούμε να το φτάσουμε παρέα». Στην Ελλάδα είμαι μοναδικός στην κατηγορία μου, άμα είμαι και στον κόσμο δεν το ξέρω, αλλά παραείναι μοναξιά για έναν πλανήτη ολόκληρο.

 Δεν ξέρω με τη μοναξιά, με την αναπηρία πάντως φαίνεται ότι δεν έχεις πρόβλημα…

Το μόνο που νιώθω πια είναι ένας μόνιμος πόνος στο δεξί πόδι. Τον έχω συνηθίσει όμως και με την κολύμβηση, την ποδηλασία και το στίβο έχω φτάσει σε ένα σημείο που τα πόδια μου είναι όσο δυνατά αντέχουνε και εγώ έχω βελτιώσει το επίπεδο της ζωής μου πάρα πολύ και έχω μειώσει τους πόνους μου πάρα πολύ.

Aν είμαι κάτι πάνω από όλα, είμαι οι άνθρωποι που με στηρίζουνε και τα χαμόγελα των ανθρώπων που προσπαθώ να στηρίζω

Αντέχει ο άνθρωπος τον πόνο;  Μπορείς να είσαι καλά πονώντας κάθε μέρα;

Νομίζω ότι μου καταναλώνει λίγη ενέργεια για να το αντιμετωπίσω, αλλά επειδή το αντιμετωπίζω από μωρό το έχω συνηθίσει. Ναι, αντέχει ο άνθρωπος τον πόνο. Από παιδί όταν με ρωτάγανε τους έλεγα «δεν με πονάει ο πόνος». Η υπομονή δεν τελειώνει. Είναι λίγο ακραίο να το λες. Πολλοί άνθρωποι δεν το δέχονται, αλλά γενικά είμαι της λογικής άμα μπορείς μια φορά, μπορείς και εκατό. Και έχοντας αυτό στο μυαλό μου προχωράω και στον αθλητισμό με τον ίδιο τρόπο.  O καθένας βιώνει τον εαυτό του και δεν έχει ουσία να αξιολογεί κανείς πιο σημαντικό το πρόβλημα του ενός από ενός άλλου. Οι συνθήκες είναι διαφορετικές για το πως αντιμετωπίζουμε κάθε φορά τις καταστάσεις και τελικά το σημαντικό είναι να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον με τα μέσα που διαθέτουμε, ώστε κανείς να μην μένει πίσω. Εγώ αν είμαι κάτι πάνω από όλα, είμαι οι άνθρωποι που με στηρίζουνε και τα χαμόγελα των ανθρώπων που προσπαθώ να στηρίζω.

Και μαζί με όλα αυτά τελείωσες και ένα μεταπτυχιακό;

Το μεταπτυχιακό ήταν φέτος που είχα μόνο προπονήσεις τρεξίματος, μιας και λόγω καραντίνας ήταν όλα κλειστά. Με ευνόησαν οι συνθήκες γιατί το μεταπτυχιακό, «περιβάλλον και ανάπτυξη ορεινών περιοχών» -το συστήνω ανεπιφύλακτα για όποιον σκέφτεται την αποκέντρωση-, λαμβάνει χώρα στις εγκαταστάσεις του Πολυτεχνείου στο Μέτσοβο. Μπροστά από τις εγκαταστάσεις της σχολής είχε δημοτικό γήπεδο ποδοσφαίρου με γρασίδι που ήταν ό,τι καλύτερο για τα πόδια μου. Βρήκα επιτέλους ένα χώρο να κάνω την προπόνησή μου. Και άρχισα να κάνω και ορεινό τρέξιμο που ήταν μεγάλη πρόκληση για μένα. Και πεζοπορίες και ορειβασίες που δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα το έκανα. Με βοήθησε πολύ ότι ήμουνα μακριά από την πόλη. Το Μέτσοβο με βοήθησε να επανέλθω αγωνιστικά.

Τα σχέδια σου για το μέλλον…

Κάποια στιγμή μου είπε ένας γιατρός, από τους πρώτους που είχα απορρίψει, «φίλε μου στα 30 σου δεν θα έχεις πόδι, δεν θα μπορείς να περπατήσεις». Και από τότε λίγο πεισματικά το έχω στο μυαλό μου, γιατί σήμερα είμαι 30 και τρέχω. Αυτό θέλω να το διατηρήσω. Παράλληλα ως πολιτικός μηχανικός απλώνω λίγο το δίκτυο μου, προκειμένου να δω ακριβώς τι θέλω να κάνω. Ασχολούμαι κυρίως με ακτομηχανικές μελέτες και με λιμενικά έργα, αλλά αναπτύσσω και τη μεγάλη μου αγάπη που είναι τα περιβαλλοντικά. Θα δω που θα με βγάλει. Η φιλοσοφία μου είναι να κάνω καλά αυτό με το οποίο ασχολούμαι και να το αφήνω να δω που θα πάει, να εξελιχθούμε παρέα.

Είναι αγαπημένο μέρος η Φιλαδέλφεια

Με τη Φιλαδέλφεια τη σχέση έχεις; την αγαπάς;

Α, την αγαπάω πολύ την Φιλαδέλφεια… Μεγαλώσαμε εδώ με αρκετή ελευθερία. Πρόλαβα να παίξω στους δρόμους και τις πλατείες και να νιώθω αυτή την ελευθερία. Μεγάλωσα σαν παιδάκι στη γειτονιά του Κάκκαβα, παίζαμε μπάσκετ, παίζαμε τη μπάλα μας στο μουντιαλίτο, κάναμε τις παρέες μας. Η πλατεία Γεννηματά, η Δεκελείας, το Άλσος, το 1ο Δημοτικό-Γυμνάσιο-Λύκειο φιλοξενεί πάρα πολλές παιδικές μου αναμνήσεις. Είναι αγαπημένο μέρος η Φιλαδέλφεια. Αν με ρώταγες που θέλεις να μείνεις στην Αθήνα και είχα την επιλογή να μείνω οπουδήποτε, θα σου έλεγα Φιλαδέλφεια. Μόνο γι’ αυτό μπορώ να σου απαντήσω με σιγουριά για το μέλλον. Μου αρέσει και το προσφυγικό στοιχείο, η αρχιτεκτονική και η γραφικότητα της Φιλαδέλφειας, μου αρέσει το κεραμίδι, τα χαμηλά σπίτια, το απολαμβάνω.

Με τόση συμπυκνωμένη εμπειρία στα 30 σου Αχιλλέα, τι θα έλεγες ότι είναι αυτό που σε βοήθησε να τα βγάλεις πέρα, αυτό που σε οδηγεί, αυτό που σε εμπνέει.

Η πορεία μου με βρήκε σε πάρα πολλές φάσεις ανήμπορο, να μην μπορώ να αξιοποιήσω τις δυνατότητες μου, τη ζωή. Βρέθηκα σε αυτή την κατάσταση και μπορεί οι φάσεις αυτές να κρατούσαν για καιρό, σαν παιδί πέρασα πολύ καιρό στο νοσοκομείο και στο κρεβάτι, γι’ αυτό το βλέπω σαν χρέος απέναντι στις εν δυνάμει δυνατότητές μου και στον εαυτό μου, να αξιοποιήσω όσο περισσότερο μπορώ το χρόνο που ξέρω ότι είμαι καλά. Είναι λίγο πολύ σαν τον άνθρωπο που μαθαίνει ότι θα πεθαίνει και προσπαθεί να τα ζήσει όλα, αλλά από την άλλη πλευρά. Βλέποντας ότι η ζωή μπορεί να σε φέρει σε πολύ κακή κατάσταση, φροντίζω, όταν είμαι καλά, να αξιοποιώ το περισσότερο των δυνατοτήτων μου. Αυτό μου το έχει μάθει η ίδια η κατάσταση στην όποια με έφερε η ζωή. Ό,τι μπορείς, να το κάνεις και να το χαρείς, γιατί μπορεί να το στερηθείς ανά πάσα στιγμή. Ο τρόπος που σκέφτεσαι, που αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχουν κακές και καλές στιγμές, η νοοτροπία του να τις χαίρεσαι αυτές τις στιγμές είναι το πιο σημαντικό, είναι ευτυχία.

INFO

Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ΟΠΑΠ τον Ιούλιο του 2021 ο Αχιλλέας Σταματιάδης έσπασε το φράγμα των 40 δευτερολέπτων στα 200μ., βελτιώνοντας το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ στο αγώνισμα. Η επίδοση του 29χρονου σπρίντερ, ο οποίος είναι κάτοχος του ρεκόρ κόσμου και στα 400μ. της ίδιας κατηγορίας, ήταν 39.51, ενώ το προηγούμενο ρεκόρ ήταν 40.49 από τον Αύγουστο του 2020 στην Αθήνα.