Κώστας Χατζηδημητρίου -Ciné Άλσος: Άμα φύγω απ’ τον κινηματογράφο θα πάθω πλάκα

224


 

Το όνομά του είναι συνώνυμο του θερινού δημοτικού κινηματογράφου της Φιλαδέλφειας. Ο Κώστας Χατζηδημητρίου, με καταγωγή από τη Σμύρνη, ζει 63 χρόνια στη Νέα Φιλαδέλφεια και περίπου άλλα τόσα ασχολείται με τον κινηματογράφο, μέσα και έξω από την καμπίνα προβολής.

Σήμερα σε …Α προβολή στο anazitisinews.gr μιλά για τη γοητεία του κινηματογράφου και τα σημερινά του αδιέξοδα, για το πάθος που έχει με το Cine «Άλσος» αλλά και τη Φιλαδέλφεια που δεν την αποχωρίζεται ποτέ.

Τριάντα και πλέον χρόνια Cine «Άλσος», έχετε ταυτίσει το όνομά σας με το δημοτικό κινηματογράφο της Φιλαδέλφειας….

Για ένα χρόνο είπα στο τότε δήμαρχο Γρετζελιά ότι θα τον δούλευα, γιατί είχα και άλλο κινηματόγραφο στην Κυψέλη. Ο κινηματογράφος βέβαια λειτουργεί από το 1963. Για ένα- δυο χρόνια είπα στην αρχή και έφτασα τελικά στα 31 χρόνια, μια ζωή… Δεν έβγαλα εκατομμύρια,  δεν είναι μαγαζί να κάνεις 30-40.000 εισιτήρια, εδώ κάνεις 10.000 εισιτήρια και με το ζόρι, είναι όμως η καψούρα γι’ αυτό που κάνω, μου αρέσει να εξυπηρετώ τον κόσμο, να μιλάω με παραγωγούς.  Με 3.000 και με 4.000 εισιτήρια όμως δεν μπορείς να συντηρήσεις έναν κινηματογράφο. Είναι πανάκριβες οι ταινίες, σου παίρνουν το 52% από τις εισπράξεις, από τότε που οι θερινοί κινηματογράφοι παίζουν ταινίες Α΄ προβολής.

Στην Κυψέλη ποιον κινηματογράφο είχατε;

Είχα ανοίξει πριν από το «Άλσος» έναν χειμερινό κινηματογράφο στην Καλλιθέα και το Ambassador στην Κυψέλη. Στο Ambassador έπαιζα παλιές ταινίες του ’50 και του ’40, έκανα αφιερώματα στον παλιό κινηματογράφο.

Από επιλογή ή από αναγκαιότητα;

Όταν πήρα εγώ το Ambasssador, η Κυψέλη είχε άλλους επτά κινηματογράφους. Και τότε δεν σου δίνανε ταινίες. Έβγαινε μια ταινία, τη δίνανε σε ένα μαγαζί, και εσύ έμενες χωρίς ταινία. Και έτσι σκέφτηκα τα αφιερώματα στον παλιό κινηματογράφο. Κάνω λοιπόν ένα αφιέρωμα, ήταν ταινία με τον Χάμφρει Μπόγκαρτ, και την πρώτη μέρα μπαίνουνε μέσα τρία άτομα. Το κράτησα όμως και μετά από ένα μήνα έβγαζα καφάσια από μπύρες να κάθεται ο κόσμος. Το κράτησα πέντε χρόνια και έπαιξα 30 ταινίες, κάθε χρόνο τις ίδιες και στις ίδιες ημερομηνίες και ήταν πάντα γεμάτο, τίγκα…

Εσείς τις διαλέγατε τις ταινίες;

Ναι, τότε οι εταιρείες είχαν αποθήκες ολόκληρες με τις κόπιες. Έπρεπε βέβαια μετά από πέντε χρόνια να τις καταστρέψεις, γιατί τελείωναν τα δικαιώματα. Δεν τις κατέστρεφε κανένας όμως, αλλά δεν ήταν και πολλοί που θέλανε τις παλιές ταινίες, μόνο εγώ…Τις είχανε παραπεταμένες. Είχα βάλει λοιπόν τον αποθηκάριο να τις γράψει και πήγαινα και του ‘λεγα θέλω την τάδε… γκρίνιαζε αυτός, «που να ανεβώ τώρα εκεί, κοίτα που την έχω,  αράχνες έχει πιάσει». Δεν τις έπαιζε κανένας, γι’ αυτό και δουλέψανε στο Ambassador. Αυτό τελείωσε μόλις ανοίξανε τα κανάλια και αρχίσανε να παίζουνε αυτές τις ταινίες. Μόλις πήρα τον κινηματογράφο εδώ, λέω δεν το δοκιμάζω και στη Φιλαδέλφεια… Δεν πάτησε κανένας. Ούτε ένας δεν μπήκε από περιέργεια να δει τι ήταν αυτό το πράγμα… Η διαφορά από γειτονιά σε γειτονιά…

Οπότε στο Cine «Άλσος» διαμορφώσατε νέο στιλ;

Πήγα με την εποχή, με καινούριες ταινίες. Δεν μου άρεσε πολύ αυτό, αλλά έπρεπε να δουλέψω. Μπήκα και εγώ στο κλίμα της εποχής.

Τι αγαπήσατε σ’ αυτή τη δουλειά;

Τον χώρο, την τέχνη, το μηχανοστάσιο πάνω, τη μηχανή. Έμενα στη Φιλαδέλφεια και είχε πάρει ο μεγάλος μου αδερφός μου, που ήταν μηχανικός στις μηχανές προβολής, έναν κινηματογράφο στην Ηλιούπολη και τότε παίρναμε τις ταινίες από την πλατεία Κάνιγγος, ήταν όλα τα μαγαζιά μαζεμένα εκεί. Και κουβάλαγα τις κόπιες -δεν είχαμε προτζέκτορες τότε- σε πέντε κουτιά και τα κουβάλαγα, 12 χρονών ήμουνα, τα πήγαινα στον κινηματογράφο, άνοιγα, έμπαινα στην καμπίνα προβολής και έφτιαχνα και την ταινία, μόνταρα δλδ την ταινία να φτιάξω δύο μπομπίνες μεγάλες. Τέτοια τρέλα είχα με τον κινηματογράφο. Έκανα κι άλλα πράγματα αλλά ο κινηματογράφος μου άρεσε πολύ, τον αγαπούσα. Τις άλλες δουλειές τις άφησα. Τον κινηματογράφο ποτέ.

Οι Φιλαδελφειώτες βλέπουν σινεμά;

Τρεις γενιές Φιλαδελφειώτες έχουν περάσει από δω, αν και έρχεται κόσμος κι από μακριά. Είναι αγαπημένο σινεμά. Βέβαια κάθε χρόνο το συντηρώ με δικά μου έξοδα. Δεν έχω ζητήσει ποτέ μια δραχμή από το Δήμο. Το νιώθω δικό μου. Τα παιδιά μου εδώ γεννηθήκανε. Ήρθανε ο ένας 8 μηνών κι άλλος ενάμισι χρόνου και σήμερα είναι ο ένας 30 κι ο άλλος 32 χρονών.

Κύριε Χατζηδημητρίου μέσα σε τρεις δεκαετίες έχουν συντελεστεί πολύ σημαντικές αλλαγές καταρχήν στον τρόπο που λειτουργεί ο κινηματογράφος…

Πριν από 8 με 9 χρόνια καταργήθηκαν οι μηχανές προβολής. Η μαγεία που είχε η μηχανή χάθηκε. Εγώ ήμουνα πάνω στη μηχανή, είχε τα «καρβουνάκια» παλιά και έπρεπε να τα σπρώχνεις γιατί καιγόντουσαν. Και φώναζε ο κόσμος, αν θυμάστε, «χασάπη γράμματα». Άκουγες τον ήχο, αλλά δεν έβλεπες τίποτα. Τώρα έχουμε ουσιαστικά έναν προτζέκτορα, πολυέξοδο και να τον αγοράσεις και να τον συντηρήσεις. Και  πρέπει κάθε φορά που κάτι χαλάει να τρέχεις στις εταιρείες του εξωτερικού. Φέτος πριν ανοίξουμε έδωσα 12.000 ευρώ. Με τις παλιές μηχανές δεν φοβόμουνα τίποτα. Τώρα τρέμω κάθε φορά που ανοίγουν τα φώτα. Πριν από κάποια χρόνια κλείσαμε τέσσερις μέρες, γιατί κάηκε κάποιο εξάρτημα και έπρεπε να έρθει από το εξωτερικό. Παλιά καιγότανε καμιά λάμπα και την αλλάζαμε. Οι παλιές μηχανές δεν με είχανε αφήσει ποτέ. Έτσι κλείσανε πολλοί κινηματογράφοι μόλις βγήκανε οι ψηφιακές μηχανές. Ποιος θα έδινε 50.000 ευρώ συν τα συστήματα για τον ήχο dolby και όλα τα υπόλοιπα;

Οι θεατές έχουν αλλάξει μέσα σ’ αυτά τα 30 χρόνια;

Πολύ και πρέπει κάθε φορά να ψυχολογείς τον κόσμο. Βάζεις ένα αριστούργημα με δέκα όσκαρ και μπορεί να κλείσεις, βάζεις μια βλακεία και γεμίζεις. Πρέπει να ξέρεις ο κόσμος που έρχεται εδώ τι θέλει. Δεν είναι εύκολο. Όταν πρωτοήρθα στη Φιλαδέλφεια ο κόσμος ήθελε τις λαϊκές ταινίες, ήθελε κωμωδίες, να ‘ρθει να περάσει δύο ώρες ευχάριστα. Σήμερα ο κόσμος είναι αλλιώς. Τον κινηματογράφο πρέπει να τον ξέρεις, να ξέρεις τη δουλειά καλά και πάνω απ’ όλα να την αγαπάς, όχι να θέλεις μόνο να οικονομήσεις. Τα 4-5 μεγάλα μαγαζιά που «χτυπιούνται» στις δημοπρασίες γιατί κάνουν πάρα πολλά εισιτήρια δεν έχουν ανάγκη, δεν τους ενδιαφέρει, δεν ψάχνουνε ταινίες, ό,τι και να βάλουνε θα δουλέψουνε. Είναι άσχετοι από κινηματογράφο. Άσε που τις ταινίες τις βλέπεις στο ίντερνετ πριν βγούνε στις αίθουσες. Γι’ αυτό διαλύθηκε ο κινηματογράφος. Και  τώρα λένε θα κλείσουνε γραφεία, θα κυνηγήσουνε την πειρατεία.

Υπάρχει τρόπος πιστεύετε να εκλείψει η πειρατεία;

Όχι, θα κλείσουνε τα ελληνικά και θα τα κατεβάζουνε από το εξωτερικό. Βάζουνε και υπότιτλους και τελειώσανε. Βγαίνουνε συνέχεια άλλοι τρόποι λαθραίοι. Μου είπανε κάποιοι φίλοι ότι υπάρχει μια περίπτωση που πληρώνεις  60 ευρώ το τρίμηνο και έχει 3.500 ταινίες,  παλιές και καινούριες και όλες με υπότιτλους και μαζί το πρόγραμμα της Cosmote, της Nova και ό,τι θέλεις από ποδόσφαιρο.  Ποιος είναι αυτός δεν ξέρεις, μπαίνεις σου δίνει έναν κωδικό, πληρώνεις σε έναν λογαριασμό τραπέζης… Αυτούς πρέπει να τους κλείσουνε. Χάνει ο κόσμος ένα σωρό λεφτά. Είναι πολύ σοβαρό πρόβλημα για τους εισαγωγείς των ταινιών, για τους κινηματογράφους, για τα κανάλια.

Έχουμε αλλαγή φρουράς στο Cine «Άλσος»;  Οι γιοί σας «κολλήσανε» το μικρόβιο του κινηματογράφου;

Περισσότερο από μένα. Φέτος, και από την προηγούμενη χρονιά, τους τα ‘χω παραδώσει όλα. Έχω μαραζώσει όμως. Εγώ όλα αυτά τα χρόνια ήμουνα στο ταμείο και  έβαζα τον κόσμο μέσα. Από φέτος έχουμε πλέον ηλεκτρονικά εισιτήρια, και αισθάνομαι άχρηστος. Το μόνο που κάνω είναι να ελέγχω ότι κρατάνε τα μέτρα για την πανδημία. Εγώ όμως ήθελα να βάζω τον κόσμο μέσα και να μιλάω με τον κόσμο, που μου λέγανε «γεια σου ρε Κώστα» μόλις μπαίνανε.

Φιλαδέλφεια…

Ήρθα εδώ 10 χρόνων, από τη Νέα Δάφνη της Νέας Σμύρνης -πρόσφυγες οι παππούδες από τη Σμύρνη-  και μείναμε εδώ στις εργατικές κατοικίες. Λέω συνέχεια ότι άμα δεν δουλεύω στο Cine Άλσος, θα αλλάξω γειτονιά, αλλά δεν θέλω να πάω πουθενά έξω από τη Φιλαδέλφεια. Είμαι 63 χρόνια εδώ και σαν τη Φιλαδέλφεια δεν βάζω τίποτα. Είναι όλη μου η ζωή, η δουλειά μου από την οποία ζω. Εδώ και 30 χρόνια που έχω το σινεμά δεν έχω βγει έξω από την Αθήνα.

THE END

Και κάτι για το δρόμο…

Χειμαρρώδης στο λόγο του ο κ. Χατζηδημητρίου και αδύνατον να χωρέσουν όλα όσα μας είπε σε μια συνέντευξη, ξεχωρίσαμε δύο ωραίες «εικόνες» από αυτή τη συνέντευξη και τις «προβάλουμε» ξεχωριστά, για όποιον θέλει να κρατήσει κάτι και για το δρόμο….

«Ήρθε από τη Χαλκίδα να δει Χάμφρει Μπόγκαρτ»

Είχα τότε το σινεμά Ambassador στην Κυψέλη. Θυμάμαι με παίρνει κάποιος τηλέφωνο, δεν είχαμε τότε αυτόματους τηλεφωνητές, «που βρίσκεται ο κινηματογράφος να έρθουμε». Λέω «Σκοπέλου 31 στην Κυψέλη». «Πώς θα ‘ρθουμε εκεί, γιατί έρχομαι από τη Χαλκίδα». Τον διαολόστειλα νόμιζα ότι μου έκανε πλάκα. Στις 8.30 έρχεται ένα αυτοκίνητο και παρκάρει μπροστά ακριβώς από τον κινηματογράφο. Κατεβαίνουνε τέσσερις και ζητάνε τον υπεύθυνο. «Εγώ», τους λέω. «Να προσέχεις πως μιλάς στους πελάτες. Σε είχα πάρει τηλ. και με ‘στειλες στο διάολο», μου λέει ο ένας. «Μήπως είσαι από τη Χαλκίδα, τον ρωτάω, τη δουλειά κάνεις ρε φίλε;» «Ζαχαροπλάστης» μου απαντάει. «Άμα σε ‘παιρνα και σου έλεγα φτιάξε μια τούρτα θα ‘ρθω από την Αθήνα να την πάρω, τι θα ‘κανες, δεν θα με έστελνες στο διάολο;» Γελάσαμε… Νόμιζα ότι με δούλευε. Ήρθε από τη Χαλκίδα να δει Χάμφρει Μπόγκαρτ.

«Κάποτε έπαιζα Βουγιουκλάκη και έκανα 3.000 εισιτήρια»

Ελληνικές ταινίες δεν παίζω. Στα 30 χρόνια στο «Άλσος» έχω παίξει 6-7 ταινίες… Νικολαϊδη ας πούμε, τέτοιες ταινίες. Η χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου ήταν το ‘60-’68. Στην Αθήνα είχαμε 5.000 κινηματογράφους, περισσότερους κι απ’ τα μπακάλικα. Σήμερα έχουνε μείνει 100 με 120, χειμερινοί και θερινοί. Θυμάμαι μια φορά, στον κινηματογράφο που είχα στα Θυμαράκια, έπαιζα Βουγιουκλάκη και έκανα 3.000 εισιτήρια. Ουρές ο κόσμος απέξω και παίζαμε και μια παράσταση παραπάνω. Ξεκινάγαμε από τις 2 το μεσημέρι. Μια μέρα έπαιξα παράσταση 12 με 2 τα χαράματα, στα κρυφά γιατί απαγορευόταν. Και οι όρθιοι απαγορεύονταν, αλλά ήταν όλοι όρθιοι.