Μαίρη Μαργαριτοπούλου: Αναγκαίες οι διανοητικές ανακατατάξεις για το μέλλον της χώρας

Άρθρο της συμπολίτισσας μας Μαίρης Μαργαριτοπούλου

313

Ο 20ος αιώνας άφησε στην υφήλιο εξαιρετικά επιτεύγματα. Στον 21ο που διανύουμε, παρατηρείται δυστοπία και οπισθοδρόμηση. Η κλιματική, οικονομική και πανδημική κρίση αποδείχθηκαν εχθρότητες με ισχυρό αποτύπωμα στην ανθρωπότητα. 

Η προσθήκη της μαύρης επικαιρότητας για την χώρα μας δείχνει να χάνεται κάθε ψυχικό απόθεμα. 

Περιβαλλοντικοί πρόσφυγες, η νέα κοινωνική κατηγορία που γεννήθηκε από την μήτρα μιας πύρινης μανίας.

Ένα νέο κοινωνικό πρόβλημα με αβίωτο μέλλον που δεν θα προκύψει μόνο από την αστεγία, αλλά από την καταστροφή τουριστικού, αγροτικού  και οικολογικού κεφαλαίου. Το νέο αυτό στοιχείο σε συνδυασμό με την απίσχναση των παραγωγικών δομών  και την αποεπένδυση στην χώρα, οδηγεί προς μια αχαρτογράφητη κατάσταση με κοινωνικές προεκτάσεις και συνέπειες.  

Μπροστά στην πολεοδομική αναρχία, τις  δομικές  και οργανωτικές ελλείψεις για την αντιμετώπιση κρίσεων, τα θεσμικά περιθώρια που επιτρέπει η νομοθέτηση του νέου περιβαλλοντικού νόμου, τις αναμφίβολες επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης, την παρατεταμένη οικονομική ύφεση, τα δημοσιονομικά κενά και την γεωπολιτική κρίση,  η εντολή “ Εκκενώστε τα σπίτια σας για να σωθούν οι ζωές σας”, βυθίζει αυτή την νέα κοινωνική κατηγορία  των περιβαλλοντικών προσφύγων, σε πυρίμαχη χύτρα.  

Στη κομβική αυτή φάση επιβάλλονται γενναίες πολιτικές  πράξεις που θα πρέπει να ενώνουν και  να μην τροφοδοτούν τον διχασμό την τυφλότητα, τον αποπροσανατολισμό  και την ωμή πολιτική επαιτεία προς ολιγάρχες χορηγούς. 

Ωστόσο, η ρήση “όλα ξαναχτίζονται και όλα ξαναφυτρώνουν,” σηματοδοτεί ήδη την έναρξη μιας κακής πολιτικής κουλτούρας. 

Η ενεργοποίηση της ασύμμετρης απειλής, των εμπρησμών και της ατομικής ευθύνης φαίνεται να είναι η τελευταία γραμμή άμυνας μπροστά στην ευθύνη της εθνικής δομικής κρίσης. 

Δεν αντέχει άλλο η χώρα την παραγωγή εθνικού μαρασμού, το βάρος της ατομικής ευθύνης, την απορροή νεανικού πληθυσμού.

Ό,τι πιο τραγικό είναι η αίσθηση ότι δεν υπάρχει επόμενη μέρα.

Η ολοκληρωτική απώλεια οικιστικού, τουριστικού, αγροτικού, ζωικού και δασικού κεφαλαίου για μια γενιά και σε τέτοια έκταση, απαιτεί να αποκτήσει σήμερα η χώρα, χωρίς κομπασμούς, την άλλη κουλτούρα. Αυτήν της  συλλογικής αναδιάταξης και ανασύνταξης  σε κάθε θεσμική και οργανωτική βαθμίδα. Απαιτεί την απαλλαγή από το αποτυχημένο νεοθατσερικό μοντέλο που ειδικές αποφάσεις υπουργών και παραγόντων του κρατικού μηχανισμού επιτρέπουν την “νόμιμη παρανομία”. 

Υποχρεώνει σε επείγουσα ανακατεύθυνση  του πακέτου στήριξης-ανάκαμψης της Ευρώπης και των πόρων του ΕΣΠΑ.

Επιβάλλει την ουσιαστική και ψυχολογική στήριξη και την κοινωνική ανέλιξη του πληθυσμού με νέα θαρραλέα κίνητρα. Απαλλαγμένα. 

.Το άμεσο χρέος της πολιτείας είναι να δημιουργήσει τα αντανακλαστικά ότι υπάρχει οργανωμένη κοινωνική πολιτική. 

Το εξαιρετικό κίνημα εθελοντισμού, που πάντα ξεπηδάει σε συνθήκες κρίσης, δεν μπορεί από μόνο του να εγγυηθεί την μετάβαση σε μια νέα οργανωμένη κατάσταση.

Η τραγική αυτή συγκυρία θα πρέπει κυριολεκτικά να ανασύρει την χώρα από τις στάχτες. Την χώρα με τα πολλά πλεονεκτήματα που δεν έχει βρει ακόμη τον βηματισμό της. Και πρέπει να αποφασίσουμε ποια χώρα θελουμε. Την ανεμική που θα λυγίζει στον πρώτο οικονομικό άνεμο ή την χώρα που θα εμπιστευτεί  τα παιδιά της και τις πλούσιες παραγωγικές της δυνατότητες. 

Στην απόλυτη κρίση, ένας δυνατός συμβολισμός ξεπήδησε από τα παιδιά του Πόλο, από την αλληλεγγύη, τους εθελοντές, που χωρίς χορηγούς, κατέδειξαν ότι οι στιγμές της κρίσης έχουν αντίκτυπο στην ψυχή. 

Κι όμως έδωσαν το μήνυμα ότι η χώρα δεν περιφρονείται.

Έφτασε πια η ώρα να καούν δια παντός οι παλιές νοοτροπίες, να ξεριζωθούν οι γεροντικές δομές σκέψης. Να απεντομωθούν τα παρασιτικά ζιζάνια της κρατικής δομής.

Είναι η κομβική στιγμή της διανοητικής ανασύνταξης με ατομική ευθύνη.