Νίκος Τσορβάς:Το ήθος και η αξιοπρέπεια των αθλητών μας, αντίβαρο στην απαξίωση τους από την Πολιτεία

Άρθρο του συμπολίτη μας Νίκου Τσορβά

189

Αυτοί οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα μείνουν στην ιστορία για πολλούς λόγους.

Θα τους θυμόμαστε σαν τους  Αγώνες του 2020 που λόγω πανδημίας διεξήχθησαν το 2021. Θα τους θυμόμαστε για τα άδεια στάδια, τους περιορισμούς, τα μέτρα προστασίας, τα αυστηρά πρωτόκολλα και όλα όσα έκαναν τη ζωή των αθλητών δύσκολη σε ένα δυστοπικό περιβάλλον με συνθήκες που θυμίζουν ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες ούτως ή άλλως μιλούν οι αθλητές. Μιλούν με τις προσπάθειές τους στους αγωνιστικούς χώρους, τις επιδόσεις τους, τον αγώνα τους, τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες τους. Είναι η στιγμή που θα επιβραβευτούν οι κόποι και οι θυσίες τους με ένα μετάλλιο, μια καλή θέση, ένα καλό πλασάρισμα, ακόμα και μόνο με τη συμμετοχή τους εκπροσωπώντας τη χώρα τους.

Σε ό,τι αφορά τη χώρα μας αυτούς τους Αγώνες θα τους θυμόμαστε σαν τους Αγώνες που οι αθλητές μας μίλησαν. Μίλησαν από τη μίαξανά με τις επιτυχίες τους, τα μετάλλιά τους, τη χαρά και την περηφάνια που έδωσαν στον ελληνικό λαό  σε δύσκολες συγκυρίες με την αξιοπρεπή συμμετοχή και στάση τους.

Από την άλλη μεριά όμως μίλησαν επιτέλους ανοιχτά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας τους. Για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προπονούνται. Για τα ακατάλληλα, γερασμένα προπονητήρια. Για την έλλειψη σε υποδομές. Για το ότι παραμένουν επί μήνες απλήρωτοι. Για την παντελή απουσία της Πολιτείας. Για τις δυσκολίες ακόμη και στη διαβίωση που βιώνουν ορισμένοι εξ αυτών.

Είδαμε τον Λ. Πετρούνια να κατακεραυνώνει προ μηνών τον υφυπουργό Αθλητισμού Λ. Αυγενάκη για την απουσία στήριξης των αθλητών από την πολιτεία και στη συνέχεια να υποβαθμίζεται η προσπάθειά του στους προκριματικούς από την ΕΡΤ, η οποία δεν μεταδόθηκε απευθείας!

Είδαμε το αντρίκιο ξέσπασμα του Θ. Ιακωβίδη μετά το τέλος του αγώνα του για τις συνθήκες και τις δυσκολίες που κάνει αθλητισμό για την Ελλάδα και όχι για τα λεφτά των χορηγών. Στη συνείδηση του ελληνικού λαού η στάση του αναλογεί με δέκα μετάλλια…

Είδαμε τον Σ. Ντούσκο μετά το χρυσό του να τονίζει πως ό,τι κατάφερε το κατάφερε ουσιαστικά μόνος χωρίς στήριξη από την Πολιτεία.

Είδαμε τον Μ. Τεντόγλου με αφοπλιστική ειλικρίνεια να λέει πως δεν  ασχολείται πια με όλους εκείνους που δεν ασχολήθηκαν μαζί του και την προσπάθειά του στο δρόμο του προς το Τόκυο. Ακούσαμε και τον προπονητή του το Γ. Πομάσκι, το μεγαλύτερο ίσως προπονητή στα άλματα τα τελευταία 30 χρόνια στη χώρα μας, να περιγράφει τις ζοφερές συνθήκες κάτω από τις οποίες «φτιάχνει» ολυμπιονίκες, με ένα κράτος απόν…

Πάνω απ’όλα  όμως είδαμε το ήθος και την αξιοπρέπεια νέων ανθρώπων που αποφάσισαν να τιμήσουν το λαό και το εθνόσημο που φέρουν στο στήθος, πέρα από τις αντιξοότητες και τις δυσχέρειες που οι «ιθύνοντες» τους επιβάλλουν με τις πολιτικές τους.
Είδαμε με τη στάση τους να δηλώνουν πως δεν είναι διακονιάρηδες και να αποδομούν όλους εκείνους που σπεύδουν να φωτογραφηθούν μαζί τους μετά την επιτυχία, προσπαθώντας να αποκομίσουν εύσημα που δεν τους αναλογούν.

Ας θυμόμαστε λοιπόν αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες σαν την απαρχή μιας νέας εποχής για τον ελληνικό αθλητισμό. Οι αθλητές μας μίλησαν και διεκδικούν ανοιχτά πια τα αυτονόητα.
Είμαστε με τους αθλητές μας και όχι με τους «Αυγενάκηδες».Οι αθλητές αποτελούν πρότυπο για τα παιδιά μας και όχι οι κάθε λογής παράγοντες και παραγοντίσκοι που δρουν παρασιτικά.