Big road, life – Ιστορίες με το φακό του anazitisinews

98

Κανένας ευρυγώνιος φακός, τηλεφακός ή μηχάνημα ακριβείας δεν θα δώσει αντιπαροχή σ’ ένα χαμόγελο περηφάνειας σε όσους διαλέγονται με τη ζωή. 

Κάπως έτσι σκεφτήκαμε όταν αποτυπώσαμε το στιγμιότυπο από τον μεγάλο δρόμο στην πόλη μας.

Πρόσφατο και καθημερινό φαινόμενο που θυμίζει τα καρότσια με τους αγωγιάτες, τους μικροπωλητές της παλιάς Ελλάδας. Της Ελλάδας της εγγύτητας που δεν συναντάμε πια.

Υποζύγια λοιπόν, επιμελημένα και άριστα στοιχισμένα από βιοποριστικούς μεταφορείς που κάθε  σούρουπο μαγνητίζουν πεζούς στο αθόρυβο και συνάμα θεαματικό τους πέρασμα. 

Ούτε τα αυτοκίνητα δεν κορνάρουν.

Άνθρωποι από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, πρόσφυγες από εμπόλεμες πατρίδες επιδίδονται σε μια ευρηματική εργασία συλλογής χάρτου και ανακυκλώσιμων υλικών για τα προς το ζην. 

Προσέχουν το χαρτόκουτο και το χειρίζονται με τέτοιο αριστοτεχνικό τρόπο που μόνο σεβασμό φανερώνει. Σαν τα ερείπια του χαρτιού να ανασυνθέτουν το πείσμα τους για ζωή.

Η αφόρητη ζέστη, η ταλαιπωρία, το άχθος μιας ολόκληρης μέρας, έγινε χαμόγελο, όταν τους σταματήσαμε για μια μικρή κουβέντα. Πρόθυμοι, συνεχίζοντας όμως τη δουλειά, μας είπαν: “Ήρθαμε από τα Γιάννενα, no work there”.

Ξεκινάμε χάραμα από το Μαρούσι. Περνάμε την Πεύκη, το Ηράκλειο, τη Νέα Ιωνία, τη Νέα Φιλαδέλφεια, τη Νέα Χαλκηδόνα και φτάνουμε αργά το βράδυ μέσω της Πατησίων ή της Αχαρνών στην Πλατεία Βικτωρίας. 

Εκεί γίνεται η παράδοση  του πολύτιμου φορτίου τους. Και εκεί, βράδυ πια, έρχεται η στιγμή που ο κάματος δύο ημερών αμείβεται με 25 ευρώ για τον καθένα.

Με τα σπαστά αγγλικά τους, μας είπαν φεύγοντας… “Big road, life”.

Μακρύς ο δρόμος για την Ιθάκη, θα μεταφράζαμε ελεύθερα.